حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْمِصْرِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْقُرَشِيِّ، وَيَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، نَحْوَ هَذَا قَالَ فَإِذَا سَجَدَ وَضَعَ يَدَيْهِ غَيْرَ مُفْتَرِشٍ وَلاَ قَابِضِهِمَا وَاسْتَقْبَلَ بِأَطْرَافِ أَصَابِعِهِ الْقِبْلَةَ .
Бизга Исо ибн Иброҳим ал-Мисрий ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб ал-Лайс ибн Саъдъдан, у Язид ибн Муҳаммад ал-Қураший ва Язид ибн Абу Ҳабибъдан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳалаъдан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Атўъдан шунга ўхшаш ривоят қилди. У деди: У зот сажда қилганларида қўлларини ерга ёйиб ҳам, юмиб ҳам қўймас, бармоқларининг учларини қиблага қаратардилар.