1116-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَرْكُزُ - وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَغْرِزُ - الْعَنَزَةَ وَيُصَلِّي إِلَيْهَا . زَادَ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ وَهْىَ الْحَرْبَةُ .
Ибн Умар (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аназа (учли таёқ)ни — Абу Бакр: ‹санчар› деди — (ерга) ўрнатар ва унга қараб намоз ўқир эди. Ибн Абу Шайба зиёда қилди: Убайдуллаҳ: "У — ҳарба (найза)" деди.