حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ كَانَ بَيْنَ مُصَلَّى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ الْجِدَارِ مَمَرُّ الشَّاةِ .
Саҳл ибн Саъд ас-Соидий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозгоҳи (сажда жойи) билан девор орасида қўй ўтадиган (жой) (чамаси масофа) бор эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳажжудга турганида оғзини мисвок билан ишқаб (тозалаб) тозалар эди.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг минбари билан девор ораси қўй ўтадиган масофача эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг устида ёнбошлаб ётадиган ёстиқлари тердан (бўлиб), ичи (хурмо) лифи билан тўлдирилган эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қиличларининг дастаси (қабиаъси) кумушдан эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қиличларининг дастаси (қабиаъси) кумушдан эди,
ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир мудд (сув) билан таҳорат қилар ва соғ миқдорича (сув) билан ғусл қилар эдилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозгоҳлари билан девор ораси қўй ўтадиганча (масофа) эди.