وَحَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كَانَ بِلاَلٌ يُؤَذِّنُ إِذَا دَحَضَتْ فَلاَ يُقِيمُ حَتَّى يَخْرُجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا خَرَجَ أَقَامَ الصَّلاَةَ حِينَ يَرَاهُ .
Жобир ибн Самура айтди: Билол (қуёш) оғганида азон айтар, аммо Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиққунча иқомат айтмас эди; чиқса, уни кўрган заҳоти намозга иқомат айтар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Билол азон айтар, сўнг бироз тўхтаб турар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг чиққанларини кўргач эса иқомат айтарди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг муаззини сустлик билан (сабр) қилар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг чиққанини кўрмагунча иқомат айтмас, уни кўрган заҳоти намозга иқомат айтар эди.
Ким Муҳаммад ўз Раббини кўрди деб даъво қилса, албатта улуғ (ёлғон) гапирди; лекин у Жибрилни ўз суратида кўрди, унинг хилқати уфқ орасини тўсган эди.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳижома қилдирди ва ҳажжомга ҳақини берди. Агар уни макруҳ (ёқимсиз) деб билганида, унга бермас эди.
у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни намоз ўқиётганини кўрди: У зот намозининг тоқ (ракат)ида бўлса, ўтирган ҳолда меъёрга келмагунча (рост ўтирмагунча қиёмга) турмас эдилар.
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бомдод намози вақтида бостириб кирар ва қулоқ солиб турарди. Агар азон эшитса, (ҳужумдан) тўхтарди, акс ҳолда бостириб кирарди.