1382-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، قَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ طَالِعَةٌ فِي حُجْرَتِي لَمْ يَفِئِ الْفَىْءُ بَعْدُ . وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لَمْ يَظْهَرِ الْفَىْءُ بَعْدُ .
Оиша (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрни — қуёш менинг ҳужрамда тушиб турган, ҳали соя ёйилмаган ҳолда — ўқир эди. Абу Бакр (ривоятида): «ҳали соя зоҳир бўлмаган ҳолда» деди.