وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شُغِلَ عَنْهَا لَيْلَةً فَأَخَّرَهَا حَتَّى رَقَدْنَا فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ اللَّيْلَةَ يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ غَيْرُكُمْ " .
Абдуллаҳ ибн Умар (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кеча ундан (хуфтондан) машғул бўлиб қолди (кечикди); бас уни — биз масжидда ухлаб, кейин уйғониб, кейин ухлаб, кейин уйғонгунимизча — кечиктирди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг олдимизга чиқди ва: «Бу кеча ер аҳлидан сиздан бошқа ҳеч ким намозни кутмайди» деди.