وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، ح وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَسْجِدَ وَحَبْلٌ مَمْدُودٌ بَيْنَ سَارِيَتَيْنِ فَقَالَ " مَا هَذَا " . قَالُوا لِزَيْنَبَ تُصَلِّي فَإِذَا كَسِلَتْ أَوْ فَتَرَتْ أَمْسَكَتْ بِهِ . فَقَالَ " حُلُّوهُ لِيُصَلِّ أَحَدُكُمْ نَشَاطَهُ فَإِذَا كَسِلَ أَوْ فَتَرَ قَعَدَ " . وَفِي حَدِيثِ زُهَيْرٍ " فَلْيَقْعُدْ " .
Анас айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) масжидга кирди — икки устун орасида чўзилган бир арқон (бор эди). У: «Бу нима?» деди. Улар: «Зайнаб учун; у намоз ўқийди; чарчаса ёки ҳолдан тойса, унга осилади (ушланади)» дедилар. У: «Уни ечиб ташланглар; бирортангиз ўз чаққонлиги (ғайрати) ҳолида намоз ўқисин; чарчаса ёки ҳолдан тойса, ўтирсин» деди. Зуҳайр ҳадисида: «ўтирсин (фал-яқъуд)».