وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ إِنَّ خَلِيلِي أَوْصَانِي أَنْ أَسْمَعَ وَأُطِيعَ وَإِنْ كَانَ عَبْدًا مُجَدَّعَ الأَطْرَافِ وَأَنْ أُصَلِّيَ الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا " فَإِنْ أَدْرَكْتَ الْقَوْمَ وَقَدْ صَلَّوْا كُنْتَ قَدْ أَحْرَزْتَ صَلاَتَكَ وَإِلاَّ كَانَتْ لَكَ نَافِلَةً " .
Абу Зарр айтди: Менинг халилим (дўстим — соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга — гарчи аъзолари кесилган қул бўлса ҳам — (амирни) эшитиш ва итоат қилишни, ва намозни ўз вақтида ўқишни васият қилди: «Агар қавмни — улар (аллақачон) намоз ўқиган ҳолда — етистирсанг, намозингни сақлаб қолган бўласан; акс ҳолда (улар билан ўқисанг), у сенга нафл бўлади».