1466-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّهُ سَيَكُونُ بَعْدِي أُمَرَاءُ يُمِيتُونَ الصَّلاَةَ فَصَلِّ الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا فَإِنْ صَلَّيْتَ لِوَقْتِهَا كَانَتْ لَكَ نَافِلَةً وَإِلاَّ كُنْتَ قَدْ أَحْرَزْتَ صَلاَتَكَ " .
Абу Зарр айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Эй Абу Зарр, мендан кейин намозни ўлдирувчи (кечиктирувчи) амирлар бўлади; бас намозни ўз вақтида ўқи; агар уни ўз вақтида ўқисанг, у сенга нафл бўлади; акс ҳолда (яъни улар билан ўқимасанг ҳам), намозингни (ўз вақтида) сақлаб қолган бўласан» деди.