وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَىٍّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ الْجُهَنِيَّ، يَقُولُ ثَلاَثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَانَا أَنْ نُصَلِّيَ فِيهِنَّ أَوْ أَنْ نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ الشَّمْسُ وَحِينَ تَضَيَّفُ الشَّمْسُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تَغْرُبَ .
Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний айтди: Уч соат (вақт) бор эдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни уларда намоз ўқишдан ёки уларда ўликларимизни кўмишдан қайтарар эди: қуёш чиройли (ёрқин) чиқадиган пайтдан то кўтарилгунга қадар; ва пешин тикка бўлиб турган (зенитда) пайтдан то қуёш оғгунга қадар; ва қуёш ботишга мойил бўлиб қолган пайтдан то ботгунга қадар.