حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ وَهِمَ عُمَرُ إِنَّمَا نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُتَحَرَّى طُلُوعُ الشَّمْسِ وَغُرُوبُهَا .
Оиша айтди: Умар адашди (ваҳм қилди); Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат қуёшнинг чиқиши ва ботишини (атайлаб) қасд қилишдан(гина) қайтарди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) асрдан кейин, қуёш оппоқ, тиниқ ва баланд бўлган ҳолатдан бошқа (вақтда), намоз ўқишдан қайтардилар.
Умар (розияллаҳу анҳу) адашибди (ваҳм қилибди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақатгина шуни қайтарган эдилар: ‹Намозингизни қуёш чиқиши ва ботишига мослаб қасд қилманг, чунки у шайтоннинг икки шохи…
у Ибн Умардан ривоят қилардики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дуббо (қовоқ идиш), ҳантам (яшил кўза) ва нақир (ўйиб ясалган ёғоч идиш)дан қайтардилар.
Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат Ҳажар(ул-асвад) ва Рукнул-Ямонийнигина истилом қилар эдилар.
ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрдан кейин — то қуёш чиқгунга қадар — намоз ўқишдан, ва асрдан кейин — то қуёш ботгунга қадар — қайтарди.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам асрни қуёш ҳали унинг ҳужрасидан чиқмаган (пайтда) ўқир эди.