1959-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Жума намози
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ النَّاسُ أَهْلَ عَمَلٍ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ كُفَاةٌ فَكَانُوا يَكُونُ لَهُمْ تَفَلٌ فَقِيلَ لَهُمْ لَوِ اغْتَسَلْتُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ .
Оиша айтди: Одамлар меҳнат (иш) аҳли эдилар, уларнинг хизматчилари (кифоят қилувчилари) йўқ эди; бас улардан (тер, бадан) ҳиди чиқар эди. Шу сабабли уларга: «Кошки жума куни ғусл қилса нгиз» дейилди.