وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ يَوْمَ الْفِطْرِ فَصَلَّى فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ فَلَمَّا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ وَأَتَى النِّسَاءَ فَذَكَّرَهُنَّ وَهُوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ يُلْقِينَ النِّسَاءُ صَدَقَةً . قُلْتُ لِعَطَاءٍ زَكَاةَ يَوْمِ الْفِطْرِ قَالَ لاَ وَلَكِنْ صَدَقَةً يَتَصَدَّقْنَ بِهَا حِينَئِذٍ تُلْقِي الْمَرْأَةُ فَتَخَهَا وَيُلْقِينَ وَيُلْقِينَ . قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَحَقًّا عَلَى الإِمَامِ الآنَ أَنْ يَأْتِيَ النِّسَاءَ حِينَ يَفْرُغُ فَيُذَكِّرَهُنَّ قَالَ إِي لَعَمْرِي إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ وَمَا لَهُمْ لاَ يَفْعَلُونَ ذَلِكَ
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фитр куни турди ва (намоз) ўқиди; хутбадан олдин намоздан бошлади, кейин одамларга хутба қилди. Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (хутбадан) бўшаганида, (минбардан) тушди ва аёллар олдига келди, уларга (ваъз) эслатма берди — у Билолнинг қўлига суянган эди; Билол эса кийимини ёйган, аёллар (унга) садақа ташлаётган эди. (Ибн Журайж:) Мен Атога: «Фитр кунининг закотими?» дедим. У: «Йўқ, балки ўшанда садақа қиладиган бир садақа; аёл ўз (оёқ) узугини ташлар, улар ташлар, улар ташлар эди» деди. Мен Атога: «Ҳозир (ҳам) имом устига — (хутбадан) бўшаганида аёллар олдига бориб, уларга эслатма бериш — ҳақми (лозимми)?» дедим. У: «Ҳа, умримга қасам, албатта бу уларнинг устига ҳақ(важиб)дир; уларга нима бўлибди — буни қилмайдилар?!» деди.