2107-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Кусуф намози
وَحَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى الأُمَوِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ وَقَالَ قِيَامًا طَوِيلاً يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ وَزَادَ فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى الْمَرْأَةِ أَسَنَّ مِنِّي وَإِلَى الأُخْرَى هِيَ أَسْقَمُ مِنِّي .
(Бу ҳадис) бизга Ибн Журайж(дан) шу иснод билан — худди шу мислида (ривоят қилинди); ва у: «узун қиём — турар, кейин рукуъ қилар эди» деди ва зиёда қилди: «Бас мен ўзимдан каттароқ аёлга, ва бошқасига — у мендан касалроқ эди — қарай бошлади м (яъни ҳушим кетишига яқин эди)».