حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي مَنْصُورُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُمِّهِ، صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّهَا قَالَتْ فَزِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا - قَالَتْ تَعْنِي يَوْمَ كَسَفَتِ الشَّمْسُ - فَأَخَذَ دِرْعًا حَتَّى أُدْرِكَ بِرِدَائِهِ فَقَامَ لِلنَّاسِ قِيَامًا طَوِيلاً لَوْ أَنَّ إِنْسَانًا أَتَى لَمْ يَشْعُرْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَكَعَ مَا حَدَّثَ أَنَّهُ رَكَعَ مِنْ طُولِ الْقِيَامِ .
Асмо бинти Абу Бакр айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кун чўчиди — қуёш тутилган кунни назарда тутди —; бас (шошилиб) бир кўйлак (зиреҳ) олди, то ридоси унга етказилгунга қадар (охири ридосини топди); кейин одамларга узун қиём қилди — агар бир инсон (кейин) келса, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъ қилганини сезмас эди, қиёмнинг узунлигидан у (Набий) рукуъ қилди деб айтмас эди (яъни қиём шу қадар узун эдики, келган одам рукуъ ўтиб кетди деб ўйламас эди).