وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا حَبَّانُ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ كَسَفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَفَزِعَ فَأَخْطَأَ بِدِرْعٍ حَتَّى أُدْرِكَ بِرِدَائِهِ بَعْدَ ذَلِكَ قَالَتْ فَقَضَيْتُ حَاجَتِي ثُمَّ جِئْتُ وَدَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا فَقُمْتُ مَعَهُ فَأَطَالَ الْقِيَامَ حَتَّى رَأَيْتُنِي أُرِيدُ أَنْ أَجْلِسَ ثُمَّ أَلْتَفِتُ إِلَى الْمَرْأَةِ الضَّعِيفَةِ فَأَقُولُ هَذِهِ أَضْعَفُ مِنِّي . فَأَقُومُ فَرَكَعَ فَأَطَالَ الرُّكُوعَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَأَطَالَ الْقِيَامَ حَتَّى لَوْ أَنَّ رَجُلاً جَاءَ خُيِّلَ إِلَيْهِ أَنَّهُ لَمْ يَرْكَعْ .
Асмо бинти Абу Бакр айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида қуёш тутилди; бас у чўчиди ва (шошилиб) кўйлак(зиреҳ)да хато қилди (нотўғри олди), то кейин ридосига етказилди. (Асмо:) Мен ҳожатимни адо этдим, кейин келдим ва масжидга кирдим; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни тикка турган ҳолда кўрдим; мен ҳам у билан турдим. У қиёмни шу қадар узайтирдики, мен ўзимни ўтирмоқчи бўлиб кўрдим, кейин заиф аёлга қараб: «Бу мендан заифроқ» дердим ва (яна) тураверардим. Бас у рукуъ қилди ва рукуъни узайтирди; кейин бошини кўтарди ва қиёмни узайтирди — агар бир киши (кейин) келса, унга у (Набий) рукуъ қилмагандек туюлар эди.