220-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Иймон китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ سَعْدٍ، وَأَبِي، بَكْرَةَ كِلاَهُمَا يَقُولُ سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ، وَوَعَاهُ، قَلْبِي مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُ غَيْرُ أَبِيهِ فَالْجَنَّةُ عَلَيْهِ حَرَامٌ " .
Саъд ва Абу Бакра — иккови: "Буни қулоқларим эшитди, қалбим ёдда сақлади — Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (шундай) деганини: ‹Ким — унинг отасидан бошқа эканини билган ҳолда — отасидан ўзга(ни) (ота деб) даъво қилса, жаннат унга ҳаромдир›" — дейди.