حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، - رضى الله عنهما - يَقُولُ اعْتَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ شَهْرًا فَخَرَجَ إِلَيْنَا صَبَاحَ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ " . ثُمَّ طَبَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدَيْهِ ثَلاَثًا مَرَّتَيْنِ بِأَصَابِعِ يَدَيْهِ كُلِّهَا وَالثَّالِثَةَ بِتِسْعٍ مِنْهَا .
Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) завжаларидан бир ой ажралди; бас бизнинг олдимизга йигирма тўққизинчи (кун)нинг тонгида чиқди. Қавмдан баъзилари: «Эй Расулуллаҳ, биз эндигина йигирма тўққиз(кун)га (кирган) тонгни қаршилади к» дедилар. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта ой йигирма тўққиз бўлади» деди; кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки қўлини уч марта (ёпди) — икки марта икки қўлининг барча бармоқлари билан, учинчисини эса улардан тўққизтаси билан (яъни 29).