حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ . وَزَادَ وَأَشَارَ إِلَى دَارِ عَبْدِ اللَّهِ وَمَا سَمَّاهُ لَنَا .
Шуъба шу санад билан шу мислини (ривоят қилди) ва қўшди: У Абдуллаҳнинг уйига ишорат қилди ва уни бизга номламади.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
бизга Абдурраззоқ мана шу иснод билан худди шундай (ҳадисни) хабар берди, бироқ уни (Набийга) марфуъ (нисбат) қилмади.
бизга Шуъба шу иснод билан ривоят қилди, фақат у ҳадиснинг бошида Ато ибн Ясор қиссасини зикр қилмади.
Жибрил Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ваъда берди (келишни), сўнг: «Биз ичида сурат ва ит бўлган уйга кирмаймиз», деди.
бизга Абда Убайдуллаҳ — у ибн Умар — дан шу иснод билан (ривоят қилди) ва Ибн Нумайрнинг зиёдасини зикр қилмади.