حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ الزُّهْرِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . مِثْلَ رِوَايَةِ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَقَالَ بِعَرَقٍ فِيهِ تَمْرٌ - وَهُوَ الزِّنْبِيلُ - وَلَمْ يَذْكُرْ فَضَحِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ أَنْيَابُهُ .
(Бу ҳадис) Муҳаммад ибн Муслим аз-Зуҳрий(дан) шу иснодда — Ибн Уяйнанинг ривояти мисли(да ривоят қилинди); у: «ичида хурмо бўлган бир сават билан — у замбил(дир)» деди ва: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) озиқ тишлари кўрингунча кулди»ни зикр қилмади.