وَحَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ قُلْتُ لِنَافِعٍ مَاذَا سَمِعْتَ ابْنَ عُمَرَ، يُحِلُّ لِلْحَرَامِ قَتْلَهُ مِنَ الدَّوَابِّ فَقَالَ لِي نَافِعٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " خَمْسٌ مِنَ الدَّوَابِّ لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ قَتَلَهُنَّ فِي قَتْلِهِنَّ الْغُرَابُ وَالْحِدَأَةُ وَالْعَقْرَبُ وَالْفَارَةُ وَالْكَلْبُ الْعَقُورُ " .
Ибн Журайж айтди: Мен Нофиъга: «Сен Ибн Умарни жониворлардан ҳаром (эҳромли) киши учун ўлдириши ҳалол деб нимани (зикр қилаётган ҳолда) эшитдинг?» дедим. Бас Нофиъ менга: «Абдуллаҳ айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Жониворлардан беш(таси) — уларни ўлдирган кишига (яъни) уларни ўлдиришда гуноҳ йўқ: қарға, калхат, чаён, сичқон ва қопағон ит› деб айтаётган ҳолда эшитдим, деди» деди.