وَحَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ الْبُرْسَانِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَطَاءً، يُخْبِرُ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، قَالَ كُنْتُ أَنَا وَابْنُ، عُمَرَ مُسْتَنِدَيْنِ إِلَى حُجْرَةِ عَائِشَةَ وَإِنَّا لَنَسْمَعُ ضَرْبَهَا بِالسِّوَاكِ تَسْتَنُّ - قَالَ - فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَعْتَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي رَجَبٍ قَالَ نَعَمْ . فَقُلْتُ لِعَائِشَةَ أَىْ أُمَّتَاهُ أَلاَ تَسْمَعِينَ مَا يَقُولُ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَتْ وَمَا يَقُولُ قُلْتُ يَقُولُ اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي رَجَبٍ . فَقَالَتْ يَغْفِرُ اللَّهُ لأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَعَمْرِي مَا اعْتَمَرَ فِي رَجَبٍ وَمَا اعْتَمَرَ مِنْ عُمْرَةٍ إِلاَّ وَإِنَّهُ لَمَعَهُ . قَالَ وَابْنُ عُمَرَ يَسْمَعُ فَمَا قَالَ لاَ وَلاَ نَعَمْ . سَكَتَ .
Ва бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Бакр ал-Бурсоний хабар берди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Мен Атони хабар бераётганини эшитдим, у деди: менга Урва ибн аз-Зубайр хабар берди, у деди: Мен ва Ибн Умар Оишанинг ҳужрасига суяниб турган эдик, биз унинг мисвок билан тишини ишқалаб тозалаётган товушини эшитардик. Мен: «Эй Абу Абдурраҳмон, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ражабда умра қилдими?» дедим. У: «Ҳа» деди. Мен Оишага: «Эй онажон, Абу Абдурраҳмон нима деяётганини эшитяпсизми?» дедим. У: «Нима деяпти?» деди. Мен: «У: ‹Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ражабда умра қилди›, деяпти» дедим. У: «Аллаҳ Абу Абдурраҳмонни мағфират қилсин; жоним билан қасамки, у Ражабда умра қилмади ва у (Набий) ҳеч бир умра қилмаганки, у (Ибн Умар) у билан бирга бўлмасин» деди. (Урва) деди: Ибн Умар (буни) эшитиб турарди, аммо «йўқ» ҳам, «ҳа» ҳам демади — жим турди.