حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَعُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ الْمَسْجِدَ،، فَإِذَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ جَالِسٌ إِلَى حُجْرَةِ عَائِشَةَ، وَإِذَا نَاسٌ يُصَلُّونَ فِي الْمَسْجِدِ صَلاَةَ الضُّحَى. قَالَ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ صَلاَتِهِمْ. فَقَالَ بِدْعَةٌ. ثُمَّ قَالَ لَهُ كَمِ اعْتَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَرْبَعً إِحْدَاهُنَّ فِي رَجَبٍ، فَكَرِهْنَا أَنْ نَرُدَّ عَلَيْهِ. قَالَ وَسَمِعْنَا اسْتِنَانَ، عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فِي الْحُجْرَةِ، فَقَالَ عُرْوَةُ يَا أُمَّاهُ، يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ. أَلاَ تَسْمَعِينَ مَا يَقُولُ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ. قَالَتْ مَا يَقُولُ قَالَ يَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اعْتَمَرَ أَرْبَعَ عُمَرَاتٍ إِحْدَاهُنَّ فِي رَجَبٍ. قَالَتْ يَرْحَمُ اللَّهُ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ، مَا اعْتَمَرَ عُمْرَةً إِلاَّ وَهُوَ شَاهِدُهُ، وَمَا اعْتَمَرَ فِي رَجَبٍ قَطُّ.
Қутайба бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Мужоҳиддан: У деди: Мен ва Урва ибн Зубайр масжидга кирдик, қарасак Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳума Оишанинг ҳужрасига (яқин) ўтирган, ва одамлар масжидда зуҳо (чошгоҳ) намозини ўқияотган эди. У деди: Биз ундан уларнинг намози ҳақида сўради. У: ‹Бидъат› деди. Сўнг унга: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам неча марта умра қилди?› деди. У: ‹Тўрт, бири Ражабда› деди, биз унга рад (эътироз) қилишни ёқтирмадик. У деди: Биз ҳужрада уммул-мўминин Оишанинг мисвок ишлатаётганини (тиш тозалаётганини) эшитди. Урва: ‹Эй онажон, эй уммул-мўминин, Абу Абдурраҳмон нима деяотганини эшитмаяпсизми?› деди. У: ‹Нима деяпти?› деди. У: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тўрт умра қилди, бири Ражабда деяпти› деди. У: ‹Аллаҳ Абу Абдурраҳмонга раҳм қилсин, у (Набий) бирор умра қилмади-ки, илло у (Ибн Умар) унга ҳозир (гувоҳ) бўлган бўлсин. У (Набий) Ражабда ҳеч қачон умра қилмади› деди.