حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أَبِي الْفُرَاتِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ، قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ وَقَدْ وَقَعَ بِهَا مَرَضٌ، فَجَلَسْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ فَمَرَّتْ بِهِمْ جَنَازَةٌ فَأُثْنِيَ عَلَى صَاحِبِهَا خَيْرًا فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ وَجَبَتْ. ثُمَّ مُرَّ بِأُخْرَى فَأُثْنِيَ عَلَى صَاحِبِهَا خَيْرًا، فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ وَجَبَتْ. ثُمَّ مُرَّ بِالثَّالِثَةِ، فَأُثْنِيَ عَلَى صَاحِبِهَا شَرًّا فَقَالَ وَجَبَتْ. فَقَالَ أَبُو الأَسْوَدِ فَقُلْتُ وَمَا وَجَبَتْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ قُلْتُ كَمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا مُسْلِمٍ شَهِدَ لَهُ أَرْبَعَةٌ بِخَيْرٍ أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ ". فَقُلْنَا وَثَلاَثَةٌ قَالَ " وَثَلاَثَةٌ ". فَقُلْنَا وَاثْنَانِ قَالَ " وَاثْنَانِ ". ثُمَّ لَمْ نَسْأَلْهُ عَنِ الْوَاحِدِ.
Аффон ибн Муслим бизга айтди: Довуд ибн Абул-Фурот бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у Абул-Асваддан: У деди: Мен Мадинага келдим, унда касаллик (вабо) тушган эди. Мен Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳунинг олдига ўтирдим. Уларнинг ёнидан бир жаноза ўтди, унинг соҳиби яхшилик билан мақталди. Умар розияллаҳу анҳу: ‹Вожиб бўлди› деди. Сўнг бошқаси ўтди, унинг соҳиби яхшилик билан мақталди, Умар розияллаҳу анҳу: ‹Вожиб бўлди› деди. Сўнг учинчиси ўтди, унинг соҳиби ёмонлик билан (ёмон деб) тилга олинди, у: ‹Вожиб бўлди› деди. Абул-Асвад деди: Мен: ‹Нима вожиб бўлди, эй амирул-мўминин?› дедим. У: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам айтганидек айтдим: ‹Қайси бир мусулмонга тўрт (киши) яхшилик билан гувоҳлик берса, Аллаҳ уни жаннатга киритади›. Биз: ‹Уч (киши)-чи?› дедик. У зот: ‹Уч (киши) ҳам› дедилар. Биз: ‹Икки (киши)-чи?› дедик. У зот: ‹Икки (киши) ҳам› дедилар. Сўнг биз ундан бир (киши) ҳақида сўрамадик›.