حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ سَعِيدِ بْنِ، جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَرَّ رَجُلٌ مِنْ بَعِيرِهِ فَوُقِصَ فَمَاتَ فَقَالَ " اغْسِلُوهُ بِمَاءٍ وَسِدْرٍ وَكَفِّنُوهُ فِي ثَوْبَيْهِ وَلاَ تُخَمِّرُوا رَأْسَهُ فَإِنَّ اللَّهَ يَبْعَثُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلَبِّيًا " .
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Бир киши туясидан йиқилди ва бўйни сингди ҳамда вафот этди. Бас у: «Уни сув ва сидр (толдирғон барги) билан ювинглар; уни икки кийимида кафанланглар; бошини ёпманглар; чунки албатта Аллаҳ уни қиёмат куни талбия айтиб турган ҳолда тирилтиради.» деди.