حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنِي سَلِيمُ بْنُ حَيَّانَ، عَنْ مَرْوَانَ الأَصْفَرِ، عَنْ أَنَسٍ، - رضى الله عنه - أَنَّ عَلِيًّا، قَدِمَ مِنَ الْيَمَنِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِمَ أَهْلَلْتَ " . فَقَالَ أَهْلَلْتُ بِإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ " لَوْلاَ أَنَّ مَعِيَ الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ " .
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Ибн Маҳдий ривоят қилди, менга Салим ибн Ҳайён Марвон ал-Асфардан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Али Ямандан келди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Нима билан эҳром боғладинг?» деди. У: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эҳроми (нияти) билан эҳром боғладим» деди. У: «Агар мен билан ҳадий бўлмаганида, (эҳромдан) чиқган бўлардим» деди.