وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يُقَدِّمُ ضَعَفَةَ أَهْلِهِ فَيَقِفُونَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ بِالْمُزْدَلِفَةِ بِاللَّيْلِ فَيَذْكُرُونَ اللَّهَ مَا بَدَا لَهُمْ ثُمَّ يَدْفَعُونَ قَبْلَ أَنْ يَقِفَ الإِمَامُ وَقَبْلَ أَنْ يَدْفَعَ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقْدَمُ مِنًى لِصَلاَةِ الْفَجْرِ وَمِنْهُمْ مَنْ يَقْدَمُ بَعْدَ ذَلِكَ فَإِذَا قَدِمُوا رَمَوُا الْجَمْرَةَ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَقُولُ أَرْخَصَ فِي أُولَئِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Ва менга Абут-Тоҳир ва Ҳармала ибн Яҳё ривоят қилиб, иккаласи: бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар бердики, Солим ибн Абдуллаҳ унга хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Умар ўз аҳлининг заифларини олдиндан жўнатарди, улар Муздалифада Машъарул-Ҳаром ёнида кечаси туриб, ўзларига маъқул бўлганча Аллаҳни зикр қилардилар, сўнг имом (Машъарда) туришидан ва жўнашидан олдин жўнардилар. Улардан баъзилари Минога Фажр намозига етиб борар, баъзилари эса шундан кейин етиб борарди; етиб келганларида Жамрага тош отардилар. Ибн Умар: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ана шуларга рухсат (енгиллик) берган» дерди.