Саҳиҳи Муслим — 1346-ҳадис

Масжидлар китоби · Намоздан кейин зикр айтишнинг мустаҳаблиги ва унинг сифати

1346-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби

وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمُرَادِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، أَنَّ أَبَا الزُّبَيْرِ الْمَكِّيَّ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، وَهُوَ يَقُولُ فِي إِثْرِ الصَّلاَةِ إِذَا سَلَّمَ ‏.‏ بِمِثْلِ حَدِيثِهِمَا وَقَالَ فِي آخِرِهِ وَكَانَ يَذْكُرُ ذَلِكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏

Мусо ибн Уқба (ривоят қилди)ки, Абуз-Зубайр ал-Маккий унга ҳадис айтди: У Абдуллаҳ ибн аз-Зубайрни — намознинг кетидан, салом берганида айтаётган ҳолда — улар(нинг) ҳадиси мислида (эшитди); ва охирида: «У буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан зикр қилар эди» деди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам