3141-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳаж китоби
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، وَابْنُ، إِدْرِيسَ عَنِ ابْنِ، جُرَيْجٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ رَمَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْجَمْرَةَ يَوْمَ النَّحْرِ ضُحًى وَأَمَّا بَعْدُ فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ .
Ва бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абу Холид ал-Аҳмар ва Ибн Идрис Ибн Журайждан, у Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) наҳр куни Жамрани чошт (зуҳо) пайтида отди; ундан кейингисида (бошқа кунларда) эса қуёш оғгандан кейин (отди).