حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ دِينَارٍ، - وَاللَّفْظُ لإِبْرَاهِيمَ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، - وَهُوَ ابْنُ مُحَمَّدٍ - عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يَعْلَى بْنُ مُسْلِمٍ، أَنَّهُ سَمِعَ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، يُحَدِّثُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ قَتَلُوا فَأَكْثَرُوا وَزَنَوْا فَأَكْثَرُوا ثُمَّ أَتَوْا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِنَّ الَّذِي تَقُولُ وَتَدْعُو لَحَسَنٌ وَلَوْ تُخْبِرُنَا أَنَّ لِمَا عَمِلْنَا كَفَّارَةً فَنَزَلَ { وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلاَ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ يَزْنُونَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا} وَنَزَلَ { يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ{ .}
Ибн Аббос (ривоят қилди): Ширк аҳлидан баъзи одамлар (кишиларни) ўлдирган ва кўпайтирган, зино қилган ва кўпайтирган эдилар. Кейин Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: "Сен айтаётган ва даъват қилаётган (нарса) яхши; агар бизга қилган(иш)ларимизга каффорат (йўл) борлигини хабар берсанг (эди)" дедилар. Шунда: «Ва улар Аллаҳ билан бирга бошқа илоҳга ибодат қилмайдилар, Аллаҳ ҳаром қилган жонни — ҳақ(сабаб)сиз — ўлдирмайдилар ва зино қилмайдилар; ким буни қилса, жазога йўлиқади» нозил бўлди; ва: «Эй ўз жонларига (гуноҳ билан) исроф қилган бандаларим, Аллаҳнинг раҳматидан ноумид бўлманглар» (ояти) нозил бўлди.