وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ، عُمَرَ قَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ عَلَى نَاقَةٍ لأُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ حَتَّى أَنَاخَ بِفِنَاءِ الْكَعْبَةِ ثُمَّ دَعَا عُثْمَانَ بْنَ طَلْحَةَ فَقَالَ " ائْتِنِي بِالْمِفْتَاحِ " . فَذَهَبَ إِلَى أُمِّهِ فَأَبَتْ أَنْ تُعْطِيَهُ فَقَالَ وَاللَّهِ لَتُعْطِينِيهِ أَوْ لَيَخْرُجَنَّ هَذَا السَّيْفُ مِنْ صُلْبِي - قَالَ - فَأَعْطَتْهُ إِيَّاهُ . فَجَاءَ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَفَعَهُ إِلَيْهِ فَفَتَحَ الْبَابَ . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ .
Ва бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён Айюб ас-Сахтиёнийдан, у Нофидан, у Ибн Умардан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фатҳ йили Усома ибн Зайднинг бир туяси устида келди, ҳатто Каъбанинг ҳовлисига (туяни) чўктирди, сўнг Усмон ибн Талҳани чақириб: «Менга калитни келтир» деди. У онасининг олдига борди, аммо у (она) уни беришдан бош тортди. У: «Аллаҳга қасамки, сен уни менга берасан, ёки бу қилич менинг белимдан (орқамдан) чиқади» деди. (Ровий) деди: Шунда у (она) уни унга берди. У уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтириб, унга топширди, у эшикни очди. Сўнг Ҳаммод ибн Зайднинг ҳадиси каби зикр қилди.