حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ إِنَّا نَجِدُ فِي أَنْفُسِنَا مَا يَتَعَاظَمُ أَحَدُنَا أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهِ . قَالَ " وَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِ " .
Абу Ҳурайра айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ашобларидан баъзи одамлар келиб, ундан сўрадилар: "Биз ўз кўнглимизда — биримиз уни тилга олишни катта (оғир) деб санайдиган нарса(васваса)ни топамиз" дедилар. У: "Сиз уни (ҳақиқатан) топдингларми?" деди. Улар: "Ҳа" дедилар. У: "Бу — сариҳ (холис) иймондир (васвасани ёмон кўришингиз иймоннинглигингиз белгисидир)" деди.