وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - وَهُوَ ابْنُ جَعْفَرٍ - عَنْ عَمْرٍو، - وَهُوَ ابْنُ أَبِي عَمْرٍو - عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَدْرَكَ شَيْخًا يَمْشِي بَيْنَ ابْنَيْهِ يَتَوَكَّأُ عَلَيْهِمَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا شَأْنُ هَذَا " . قَالَ ابْنَاهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ عَلَيْهِ نَذْرٌ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ارْكَبْ أَيُّهَا الشَّيْخُ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنْكَ وَعَنْ نَذْرِكَ " . وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ وَابْنِ حُجْرٍ .
Бизга Яҳё ибн Айюб, Қутайба ва Ибн Ҳужр ривоят қилиб дедилар: Бизга Исмоил — у Жаъфар ўғлидир — Амрдан — у Абу Амр ўғлидир — у Абдурраҳмон ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки ўғлига суяниб, улар орасида юриб борётган бир чолни учратдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бунга нима бўлди?» дедилар. Унинг икки ўғли: «Эй Расулуллаҳ, унинг зиммасида назр бор эди» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мин, эй чол, албатта Аллаҳ сендан ҳам, сенинг назрингдан ҳам бениёздир» дедилар. Матн Қутайба ва Ибн Ҳужрники.