حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهَا سَمِعَتْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِخَمْسِ لَيَالٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، وَلاَ نُرَى إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْ مَكَّةَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ إِذَا طَافَ بِالْبَيْتِ وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَنْ يَحِلَّ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَدُخِلَ عَلَيْنَا يَوْمَ النَّحْرِ بِلَحْمِ بَقَرٍ فَقُلْتُ مَا هَذَا فَقَالَ نَحَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَزْوَاجِهِ. قَالَ يَحْيَى فَذَكَرْتُ هَذَا الْحَدِيثَ لِلْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ فَقَالَ أَتَتْكَ وَاللَّهِ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Яҳё ибн Саъиддан, Амра бинт Абдураҳмондан, у Оиша розияллаҳу анҳодан эшитди, у дер эди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зул-Қаъдадан беш кеча қолганда чиқдик, биз фақат ҳажни (кўзлаган) деб ўйлар эдик. Маккага яқинлашганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнида ҳадий (қурбонлик мол)и бўлмаганларга — Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасини саъй қилгач — иҳромдан чиқишни буюрди. Оиша деди: Наҳр (қурбонлик) куни бизнинг олдимизга мол гўшти киритилди. Мен: «Бу нима?», дедим. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз хотинлари учун (қурбонлик) сўйди», деди. Яҳё деди: Мен бу ҳадисни Қосим ибн Муҳаммадга эслатдим, у: «Аллаҳга қасамки, у сенга ҳадисни ўз юзи (асли) билан келтирибди», деди.