452-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Иймон китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ اللَّيْثِيُّ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، أَخْبَرَهُمَا أَنَّ النَّاسَ قَالُوا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبَّنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ .
Абу Ҳурайра уларга (Саъид ибн ал-Мусайяб ва Ато ибн Язидга) хабар берди: Одамлар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: "Эй Расулуллаҳ, қиёмат куни Роббимизни кўрадимизми?" дедилар — ва ҳадисни Иброҳим ибн Саъд ҳадиси маъноси мисли келтирди.