حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَحْكِي نَبِيًّا مِنَ الأَنْبِيَاءِ ضَرَبَهُ قَوْمُهُ وَهُوَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ وَيَقُولُ " رَبِّ اغْفِرْ لِقَوْمِي فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, бизга Аъмаш Шақиқ орқали, у Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Гўё мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — пайғамбарлардан бирини ҳикоя қилиб бераётганини — кўриб тургандекман: уни қавми урган, у эса юзидан қонни артиб туриб шундай дерди: «Роббим, қавмимни мағфират қил, чунки улар билмайдилар».