حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ يَوْمَ أُحُدٍ وَشُجَّ فِي رَأْسِهِ فَجَعَلَ يَسْلُتُ الدَّمَ عَنْهُ وَيَقُولُ " كَيْفَ يُفْلِحُ قَوْمٌ شَجُّوا نَبِيَّهُمْ وَكَسَرُوا رَبَاعِيَتَهُ وَهُوَ يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ " . فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ}
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама Собит орқали, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди: Уҳуд куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдинги тиши синган ва боши ёрилган эди. Шунда у зот қонни ўзидан артар ва шундай дерди: «Пайғамбарларини яралаган, олдинги тишини синган ва у уларни Аллаҳга даъват қилиб турган ҳолда — бундай қавм қандай нажот топади?!» Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Бу иш (ҳақида) сенга ҳеч нарса (ҳуқуқ) йўқдир» (оятини) нозил қилди.