حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شُجَّ فِي وَجْهِهِ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَرُمِيَ رَمْيَةً عَلَى كَتِفِهِ فَجَعَلَ الدَّمُ يَسِيلُ عَلَى وَجْهِهِ وَهُوَ يَمْسَحُهُ وَيَقُولُ " كَيْفَ تُفْلِحُ أُمَّةٌ فَعَلُوا هَذَا بِنَبِيِّهِمْ وَهُوَ يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ " . فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى : (لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ ) . سَمِعْتُ عَبْدَ بْنَ حُمَيْدٍ يَقُولُ غَلِطَ يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ فِي هَذَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ва Абд ибн Ҳумайд ривоят қилиб, иккаласи: бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, дедилар; бизга Ҳумайд хабар берди, у Анасдан (ривоят қилдики): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзлари жароҳатланди, олд тишлари синдирилди ва елкаларига (ўқ) отилди. Қон юзлари бўйлаб оқа бошлади, у эса уни артар ва: «Ўз Набийларига буни қилган уммат қандай нажот топади, ҳолбуки у (Набий) уларни Аллаҳга чақираётган эди-ку!» дердилар. Шунда Аллаҳ таоло: «(Эй Муҳаммад,) бу ишда сенинг қўлингда ҳеч нарса йўқ — ё (Аллаҳ) уларнинг тавбаларини қабул қилар ёки уларни азоблар, чунки улар золимлардир,» (Оли Имрон сураси, 128) (оятини) нозил қилди. Мен Абд ибн Ҳумайдни: «Бунда Язид ибн Ҳорун хатога йўл қўйган,» деганини эшитдим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.