حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ يَوْمَ أُحُدٍ وَشُجَّ وَجْهُهُ شَجَّةً فِي جَبْهَتِهِ حَتَّى سَالَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِهِ فَقَالَ " كَيْفَ يُفْلِحُ قَوْمٌ فَعَلُوا هَذَا بِنَبِيِّهِمْ وَهُوَ يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ " . فَنَزَلَتْ : ( لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ ) إِلَى آخِرِهَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Ҳумайд хабар берди, у Анасдан (ривоят қилдики): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Уҳуд куни олд тиши синдирилди ва юзлари — пешоналарида — жароҳатланди, ҳатто қон юзлари бўйлаб оқди. Шунда у: «Ўз Набийларига буни қилган қавм қандай нажот топади, ҳолбуки у (Набий) уларни Аллаҳга (имонга) чақираётган эди-ку!» дедилар. Шунда: «(Эй Муҳаммад,) бу ишда сенинг қўлингда ҳеч нарса йўқ — ё (Аллаҳ) уларнинг тавбаларини қабул қилар ёки уларни азоблар...» — охиригача (оят) нозил бўлди (Оли Имрон сураси, 128). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.