3477-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Пайғамбарлар китоби
حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَحْكِي نَبِيًّا مِنَ الأَنْبِيَاءِ ضَرَبَهُ قَوْمُهُ فَأَدْمَوْهُ، وَهْوَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ، وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِقَوْمِي فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ ".
Умар ибн Ҳафс бизга айтди, отам бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, у деди: Шақиқ менга айтди: Абдуллаҳ деди: Гўё мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — пайғамбарлардан бир пайғамбар(ни ҳикоя қилиб) — кўриб турибман: уни қавми уриб қонатди; у эса юзидан қонни артаркан: «Аллаҳим, қавмимни мағфират қил, чунки улар билмайдилар», дер эди.