حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى الْقَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قِيلَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَوْ أَتَيْتَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ قَالَ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ وَرَكِبَ حِمَارًا وَانْطَلَقَ الْمُسْلِمُونَ وَهِيَ أَرْضٌ سَبِخَةٌ فَلَمَّا أَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ إِلَيْكَ عَنِّي فَوَاللَّهِ لَقَدْ آذَانِي نَتْنُ حِمَارِكَ . قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَاللَّهِ لَحِمَارُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَطْيَبُ رِيحًا مِنْكَ - قَالَ - فَغَضِبَ لِعَبْدِ اللَّهِ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ - قَالَ - فَغَضِبَ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَصْحَابُهُ - قَالَ - فَكَانَ بَيْنَهُمْ ضَرْبٌ بِالْجَرِيدِ وَبِالأَيْدِي وَبِالنِّعَالِ - قَالَ - فَبَلَغَنَا أَنَّهَا نَزَلَتْ فِيهِمْ { وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا} .
Бизга Муҳаммад ибн Абдул-Аъло ал-Қайсий ривоят қилди, бизга ал-Муътамир отасидан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Абдуллаҳ ибн Убайнинг олдига борсангиз эди» дейилди. (Анас) деди: У зот эшакка миниб унинг олдига борди, мусулмонлар ҳам бордилар. Бу шўрхок ер эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига келганида, у деди: «Мендан нари кет! Аллаҳга қасамки, эшагингнинг сассиқ ҳиди мени безовта қилди». Шунда ансорлардан бир киши деди: «Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг эшаги сендан кўра хушбўйроқдир». (Анас) деди: Шунда Абдуллаҳ томонидан унинг қавмидан бир киши ғазабланди. Сўнг ҳар бирига ўз шериклари ғазабланди. Шунда улар орасида хурмо шохлари билан, қўллар билан ва кавшлар билан уруш бўлди. (Анас) деди: Бизга етишишича, улар ҳақида: «Агар мўминлардан икки тоифа урушиб қолса, уларнинг орасини ислоҳ қилинглар» (ояти) нозил бўлди.