حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي بِطَرِيقٍ وَجَدَ غُصْنَ شَوْكٍ عَلَى الطَّرِيقِ فَأَخَّرَهُ فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ فَغَفَرَ لَهُ " . وَقَالَ " الشُّهَدَاءُ خَمْسَةٌ الْمَطْعُونُ وَالْمَبْطُونُ وَالْغَرِقُ وَصَاحِبُ الْهَدْمِ وَالشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у: «Моликка Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилингани ҳақида) ўқиб бердим» деди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бир киши йўлда юрар экан, йўл устида тиканли бир шохни топиб қолди, уни (йўлдан) четлатди. Аллаҳ унинг (бу ишидан) миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди» дедилар. Ва у: «Шаҳидлар бештадир: вабодан ўлган, қорин (касаллиги) дан ўлган, сувга чўккан, вайрона (босиб қолиши) дан (ўлган) ва Аллаҳ азза ва жалла йўлидаги шаҳид» дедилар.