حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَسُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، كِلاَهُمَا عَنْ مَرْوَانَ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْفَزَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ حَيَّانَ، حَدَّثَنَا أَبُو الطُّفَيْلِ، عَامِرُ بْنُ وَاثِلَةَ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ مَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُسِرُّ إِلَيْكَ قَالَ فَغَضِبَ وَقَالَ مَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُسِرُّ إِلَىَّ شَيْئًا يَكْتُمُهُ النَّاسَ غَيْرَ أَنَّهُ قَدْ حَدَّثَنِي بِكَلِمَاتٍ أَرْبَعٍ . قَالَ فَقَالَ مَا هُنَّ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ قَالَ " لَعَنَ اللَّهُ مَنْ لَعَنَ وَالِدَهُ وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ ذَبَحَ لِغَيْرِ اللَّهِ وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ آوَى مُحْدِثًا وَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ غَيَّرَ مَنَارَ الأَرْضِ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Сурайж ибн Юнус ривоят қилдилар, иккаласи Марвондан. Зуҳайр деди: Бизга Марвон ибн Муовия Фазорий ривоят қилди, бизга Мансур ибн Ҳайён ривоят қилди, бизга Абу Туфайл Омир ибн Восила ривоят қилди: У деди: Мен Али ибн Абу Толибнинг ҳузурида эдим. Бир киши унинг олдига келиб: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сенга (яширин) нима сир айтар эди?» деди. У ғазабланди ва деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга одамлардан яширадиган ҳеч нарсани сир айтмас эди. Фақат у менга тўртта калимани ривоят қилган». У деди: У киши: «Улар қайсилар, эй амирул-мўминин?» деди. У: У айтдики: «Отасини лаънатлаган кишини Аллаҳ лаънатласин, Аллаҳдан бошқасига (атаб) сўйган кишини Аллаҳ лаънатласин, (дин)да янгилик (бидъат) чиқарган кишини паноҳ берган (ҳимоя қилган) кишини Аллаҳ лаънатласин ва ер чегара белгиларини ўзгартирган кишини Аллаҳ лаънатласин».