وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ أَهْوَنَ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا مَنْ لَهُ نَعْلاَنِ وَشِرَاكَانِ مِنْ نَارٍ يَغْلِي مِنْهُمَا دِمَاغُهُ كَمَا يَغْلِي الْمِرْجَلُ مَا يَرَى أَنَّ أَحَدًا أَشَدُّ مِنْهُ عَذَابًا وَإِنَّهُ لأَهْوَنُهُمْ عَذَابًا " .
Нуъмон ибн Башир айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта дўзах аҳлининг азоби энг енгили — оловдан икки наъл ва икки тасма(ли поябзал)и бўлган киши(дир); улардан мияси — қозон қайнагандек — қайнайди; у ўзидан азоби қаттиқроқ ҳеч ким йўқ деб ўйлайди, ҳолбуки у — уларнинг азоби энг енгили" деди.