حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَيَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ حَبِيبٍ - قَالَ إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا وَقَالَ الآخَرُونَ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ لَبِسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا قَبَاءً مِنْ دِيبَاجٍ أُهْدِيَ لَهُ ثُمَّ أَوْشَكَ أَنْ نَزَعَهُ فَأَرْسَلَ بِهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقِيلَ لَهُ قَدْ أَوْشَكَ مَا نَزَعْتَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " نَهَانِي عَنْهُ جِبْرِيلُ " . فَجَاءَهُ عُمَرُ يَبْكِي فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَرِهْتَ أَمْرًا وَأَعْطَيْتَنِيهِ فَمَا لِي قَالَ " إِنِّي لَمْ أُعْطِكَهُ لِتَلْبَسَهُ إِنَّمَا أَعْطَيْتُكَهُ تَبِيعُهُ " . فَبَاعَهُ بِأَلْفَىْ دِرْهَمٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр, Ишоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалий, Яҳё ибн Ҳабиб ва Ҳажжож ибн аш-Шўир ривоят қилдилар — матн Ибн Ҳабибники — Ишоқ «ахбарано» деди, қолганлар «ҳаддасано» деди: Бизга Равҳ ибн Убода ривоят қилди, бизга Ибн Журайж ривоят қилди, менга Абуз-Зубайр хабар берди, у Жобир ибн Абдуллаҳни: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни ўзига ҳадя қилинган дибождан (ипакдан) қабо кийди, сўнг тездаёқ уни ечиб, Умар ибн Хаттобга юбориб юборди. Унга: ‹Эй Расулуллаҳ, уни ечишингиз тезда бўлди-ку!› дейилди. У: «Уни Жибрил менга тақиқлади», деди. Сўнг Умар йиғлаб келиб: ‹Эй Расулуллаҳ, сиз бир нарсани ёмон кўрдингиз-у, уни менга бердингиз, мен нима қилай?› деди. У: «Мен уни сенга кийишинг учун бермадим, балки уни сотишинг учун бердим», деди» — деганини эшитди. Шунда у уни икки минг дирҳамга сотди.