حَدَّثَنِي سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ، الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ وَاعَدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي سَاعَةٍ يَأْتِيهِ فِيهَا فَجَاءَتْ تِلْكَ السَّاعَةُ وَلَمْ يَأْتِهِ وَفِي يَدِهِ عَصًا فَأَلْقَاهَا مِنْ يَدِهِ وَقَالَ " مَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلاَ رُسُلُهُ " . ثُمَّ الْتَفَتَ فَإِذَا جِرْوُ كَلْبٍ تَحْتَ سَرِيرِهِ فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ مَتَى دَخَلَ هَذَا الْكَلْبُ هَا هُنَا " . فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا دَرَيْتُ . فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ فَجَاءَ جِبْرِيلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَاعَدْتَنِي فَجَلَسْتُ لَكَ فَلَمْ تَأْتِ " . فَقَالَ مَنَعَنِي الْكَلْبُ الَّذِي كَانَ فِي بَيْتِكَ إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ صُورَةٌ .
Менга Сувайд ибн Саъид ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Абу Ҳозим Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Оишадан ривоят қилди. У шундай деди: Жаброил алайҳиссалом Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга унинг олдига келадиган бир вақтни ваъда қилди. Ўша вақт келди, лекин у келмади. Унинг қўлида ҳасса бор эди, уни қўлидан ташлади-да, деди: «Аллаҳ ҳам, Унинг расуллари ҳам ваъдасига хилоф қилмайди». Сўнг у ўгирилиб қаради, мана, каравоти тагида бир кучукча бор эди. Шунда деди: «Эй Оиша, бу ит қачон бу ерга кирди?» У деди: Валлаҳи, мен билмадим. Шунда у буюрди, ит чиқариб юборилди. Кейин Жаброил келди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Сен менга ваъда қилган эдинг, мен сен учун ўтирдим, лекин сен келмадинг». У деди: Уйингдаги ит мени тўсди. Биз ичида ит ёки сурат бўлган уйга кирмаймиз.