حَدَّثَنِي عُقْبَةُ بْنُ مُكْرَمٍ الْعَمِّيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ وَأَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ رَخَّصَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لآلِ حَزْمٍ فِي رُقْيَةِ الْحَيَّةِ وَقَالَ لأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ " مَا لِي أَرَى أَجْسَامَ بَنِي أَخِي ضَارِعَةً تُصِيبُهُمُ الْحَاجَةُ " . قَالَتْ لاَ وَلَكِنِ الْعَيْنُ تُسْرِعُ إِلَيْهِمْ . قَالَ " ارْقِيهِمْ " . قَالَتْ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " ارْقِيهِمْ " .
Менга Уқба ибн Мукрам ал-Аммий ривоят қилди, бизга Абу Осим, Ибн Журайждан ривоят қилди: У деди: менга Абуз-Зубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳни шундай деяётганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳазм хонадонига илон (чақиши)дан руқя қилишга рухсат бердилар ва Асмо бинт Умайсга: «Нега мен жиянларимнинг баданларини озғин кўряпман, уларга эҳтиёжмандлик (очлик) етяптими?» дедилар. У: «Йўқ, лекин уларга кўз (тегиши) тез етади» деди. У: «Уларга руқя қил» дедилар. (Асмо) деди: Мен уни (руқяни) У кишига тақдим қилдим, У: «Уларга руқя қил» дедилар.