حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ أَخْبَرَتْنِي أُمُّ مُبَشِّرٍ، أَنَّهَا سَمِعَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ عِنْدَ حَفْصَةَ " لاَ يَدْخُلُ النَّارَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنْ أَصْحَابِ الشَّجَرَةِ أَحَدٌ . الَّذِينَ بَايَعُوا تَحْتَهَا " . قَالَتْ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَانْتَهَرَهَا فَقَالَتْ حَفْصَةُ { وَإِنْ مِنْكُمْ إِلاَّ وَارِدُهَا} فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " قَدْ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا}
Менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди: бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад ривоят қилиб деди: ибн Журайж деди: менга Абуззубайр хабар бердики, у Жобир ибн Абдуллаҳни шундай деганини эшитди: менга Умму Мубашшир хабар бердики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Ҳафса ҳузурида: «Иншоаллаҳ, Дарахт аҳлидан — унинг остида байъат қилганлардан — бирортаси дўзахга кирмайди» деганини эшитди. (Ҳафса): «Йўқ (киради), эй Расулуллаҳ» деди. Шунда у уни жеркиди. Ҳафса: ‹Сизлардан унга (дўзахга) ўтмайдиган биров йўқ› (оятини) деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ азза ва жалла: ‹Сўнг Биз тақво қилганларни нажот берамиз ва золимларни унда тиз чўккан ҳолда қолдирамиз› деган-ку» деди.