حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، بِهَذَا الإِسْنَادِ قَالَ أَصَابَ رَجُلٌ مِنِ امْرَأَةٍ شَيْئًا دُونَ الْفَاحِشَةِ فَأَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَعَظَّمَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَتَى أَبَا بَكْرٍ فَعَظَّمَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يَزِيدَ وَالْمُعْتَمِرِ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ҳадис айтди, бизга Жарир Сулаймон Таймийдан шу иснод билан ҳадис айтди, у айтди: бир киши бир аёлдан фоҳишликдан паст бир нарса олди, сўнг Умар ибн Хаттобнинг олдига келди, у буни катта гуноҳ деб кўрсатди, сўнг Абу Бакрнинг олдига келди, у ҳам буни катта деб кўрсатди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келди. Сўнг Язид ва Муътамирнинг ҳадиси каби зикр қилди.