حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ الْمَكِّيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي، مَعْمَرٍ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ اجْتَمَعَ عِنْدَ الْبَيْتِ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ أَوْ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ قَلِيلٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ كَثِيرٌ شَحْمُ بُطُونِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتَرَوْنَ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ وَقَالَ الآخَرُ يَسْمَعُ إِنْ جَهَرْنَا وَلاَ يَسْمَعُ إِنْ أَخْفَيْنَا وَقَالَ الآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَهُوَ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا . فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلاَ أَبْصَارُكُمْ وَلاَ جُلُودُكُمْ} الآيَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Абу Умар Маккий ҳадис айтди, бизга Суфён Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у ибн Масъуддан ҳадис айтди, у айтди: Байт (Каъба) олдида уч киши йиғилди — икки қурайшлик ва бир сақафий, ёки икки сақафий ва бир қурайшлик — дилларининг фиқҳи (тушунчаси) оз, қоринларининг ёғи кўп эди. Улардан бири: «Сизнингча, Аллаҳ биз айтаётган нарсани эшитадими?» деди. Бошқаси: «Агар баланд айтсак эшитади, яширин айтсак эшитмайди» деди. Яна бири: «Агар баланд айтганимизда эшитса, демак яширин айтганимизда ҳам эшитади» деди. Шунда Аллаҳ азиз ва жалил зот: «Сизлар қулоқларингиз, кўзларингиз ва териларингиз ўзингизга қарши гувоҳлик беришидан яширинмас эдингизлар» — оятини нозил қилди.